Bach, Mozart, twee zoons die over hun herinneringen aan hun vader vertelden, zonnebloemen. Een ingetogen, rustige dienst. De begrafenis van de (schoon)vader van vrienden van me. Ik kende hem nauwelijks. Eigenlijk had ik hem alleen op de bruiloft van deze vrienden ontmoet waar ik de foto’s maakte. Vandaag had ik het idee dat ik hem beter leerde kennen. Na zijn dood. Door de muziek en door de woorden die werden gezegd. Dit maakte dat ik over mijn eigen uitvaart ging nadenken. Niet dat ik denk dat deze op korte termijn plaats gaat vinden. Ik wil doorleven, meer tijd doorbrengen met familie en vrienden, nieuwe mensen en plekken op deze wereld ontdekken, schoonheid aanschouwen, blij zijn. Eigenlijk maakt het me niet zoveel uit hoe men afscheid van me neemt aangezien ik er alleen maar fysiek bij ben (tenminste…daar ga ik nu van uit), maar mocht ik toch iets kunnen waarnemen vanuit het hiernamaals, dan wil ik een feestje zien. Een uitvaart aan het einde van de dag. Geen koffie en broodjes. Nee, flessen wijn en tapas in een nabijgelegen café. Wereldmuziek. Dansje. Gezelligheid. Familie, vrienden en vage kenissen. Lijkt me leuk. Ik hoop dat het nog even duurt en tot die tijd ben ik blij mijn leven met jullie te delen.
Vrienden verbazen zich wel eens over mijn volle weekenden. Ook als ik een heel weekend vrij heb “gepland”, raakt deze vol. Heerlijk. Moe zijn kan altijd nog. Daarvoor bestaan zogenaamde “oplaadmomenten” zoals een dagje sauna, een doordeweeks avondje met een boek of weekendje kamperen bij het strand.
Vandaag begon mijn weekend wat vol zit met de meest uiteenlopende ontmoetingen. Het was de beurt aan @piependeelsje, @shesheshe en @wendelien. Alledrie had ik ze al een keer ontmoet, maar nog niet in deze formatie. Morgen is de beurt aan een vriendin die ik al vanaf de middelbare school ken en waarmee ik nog enkele jaren in Wageningen heb gestudeerd en gefeest. Het weekend sluit ik zondag af met een barbecue bij een collega reservist specifieke deskundigheid, samen met 3 andere collega’s. Bij deze laatste ontmoeting loopt de leeftijd uiteen van 33 (moi) tot 61.
Vooral bij de ontmoeting van vandaag en die van zondag zijn de achtergronden van de aanwezigen zeer divers. Daar zat ik me vanavond (weer) over te verwonderen. Vier vrouwen die elkaar via internet kennen en vanaf de eerste minuut zitten te praten alsof ze elkaar al jaren kennen. Zondag vier mensen die elkaar tijdens een opleiding bij defensie hebben leren kennen. Mensen die ik waarschijnlijk nooit zou hebben gesproken ware het niet dat we samen in de vrieskou wacht hebben gelopen, buiten hebben geslapen, rollenspellen hebben gespeeld en al het andere wat je op een officiersopleiding doet.
Tijdens zo’n weekend geniet ik. Ik geniet van de verhalen van nieuwe en oude vrienden. Verhalen van mensen die in hun dagelijks leven een heel ander leven leiden dan ik. Ander werk, kinderen, getrouwd, gescheiden, andere interesses. Ook geniet ik van de vertrouwdheid van een lange vriendschap. Iemand die je door en door kent en waarmee je in stilte een kopje thee op het balkon drinken. Ik ga morgen mijn fijne weekend dus voortzetten en wens jullie ook allemaal een goed weekend!
vrienden vrije tijd door .
Van mijn loopbaancoach kreeg ik twee weken geleden een leeg vel papier met de opdracht hier mijn verlanglijstje voor de toekomst op te schrijven. Het vel is nog steeds leeg. De reden dat dit nog steeds leeg is, is onder andere een gesprek wat ik een paar weken geleden met een vriend had. Kort door de bocht genomen, ging dit over het feit dat mensen vooral in het verleden en de toekomst leven en het nu vergeten. Hij raadde me het boek “De kracht van het Nu” van Eckhart Tolle aan. Ik ben begonnen met lezen in dit boek, maar nog niet heel ver gekomen. Dit spreekt me in ieder geval al aan:
Verleden en toekomst lijken voor de mens werkelijk te bestaan, maar kunnen nader beschouwd opgevat worden als een soort droom. Een droom van gedachten, mentale beelden en emoties van iets wat in werkelijkheid helemaal niet (meer) bestaat.
Ik geloof niet dat je je helemaal niet met het verleden of de toekomst bezig hoeft te houden, maar ik geloof wel dat de mens meer met het heden bezig zou moeten zijn. Je leeft nu. Niet gisteren en ook niet morgen.
Het vel papier is dus nog leeg. Op dit moment is zo’n lijst met wensen en verlangens voor de toekomst niet wat ik nodig heb. Natuurlijk zitten deze wel in m’n hoofd, maar wat is het nut ze zwart op wit te zetten? Wat als ik die “doelen” niet haal? Raak ik dan gefrustreerd? Waarschijnlijk niet. Zou ik op dit moment anders leven dan dat ik doe? Ook dat waarschijnlijk niet. Gelukkig kreeg ik vanavond tijdens het loopbaancoachingsgesprek ook de opdracht op te schrijven waar ik op dít moment blij mee ben:
Mijn gezondheid
Het mooie weer
Een fijn dak boven m’n hoofd
Sociale leven
Mijn lichaam
Het feit dat ik bijna vakantie heb
De rest van mijn gebit
Mijn katten
En van welke dingen word jij blij op dit moment?
gedachten door .
Nummer 35. Al jaren goed voor ellende. Het begon in 2004 met een zwelling van mijn kaak. Af en toe pijn. Verder niets. Op naar de tandarts. Er bleek een ontsteking bij de wortelpunt van nummer 35 te zitten. Tijd voor een wortelkanaalbehandeling. Echter ben ik gezegend met kieswortels die alle kanten uitzwaaien in de meest vreemde bochten. Mijn tandarts wilde er zelf dus niet aan beginnen. Ik werd doorverwezen naar een endodontoloog. Blijkbaar zijn endodontologen niet dik gezaaid in Nederland en ik moest een behoorlijke tijd wachten én ervoor naar Amstelveen afreizen vanuit Utrecht. Ongeveer anderhalf uur heb ik in de stoel van de endodontoloog moeten liggen. De premie voor mijn uitgebreide tandartsverzekering was in ieder geval niet voor niets betaald. En die van mijn lezers ook niet.
Na de wortelkanaalbehandeling duurde het nog maanden voordat de zwelling in mijn kaak verdwenen was. Mijn vorige tandarts heeft nooit meer met een woord gerept over nummer 35. En ik dacht dat alles ok was met deze kies. Tot een paar weken geleden. Vanwege een wortelkanaalbehandeling van nummer 36 maakte mijn nieuwe tandarts een röntgenfoto. Bij de beoordeling van nummer 36 werd hij danig afgeleid door zwarte vlekken om de wortel van nummer 35. Een apexresectie stond op zijn verlanglijstje. Ik kreeg een verwijsbrief naar de kaakchirurg.
Met een klein beetje moed en Metallica schallend uit mijn oordopjes fietste ik vanmorgen naar het ziekenhuis. In de wachtkamer werd ik toch wel een beetje zenuwachtig. Nog zenuwachtiger werd ik toen de kaakchirurg de gemaakte röntgenfoto met me ging bespreken. Er zat inderdaad een ontsteking, maar hij zag ook een zwart lijntje verticaal door de wortel heengaan. Dit kon betekenen dat de wortel gebroken was en dat hij de kies zou moeten trekken. Kies TREKKEN? Daar had ik me niet op voorbereid. Natuurlijk is het onzin, maar ik associeer gaten in het gebit met ongezondheid en oude mensen. Niet met een vrouw in de bloei van haar leven. Ik. Met gekruisde vingers ging ik in de stoel liggen. De kaakchirurg ging aan het boren, beitelen en weet ik veel wat nog meer. Tijdens het wegschrapen van de ontsteking stopte hij opeens en zei: “Ik geloof dat het behoorlijk nutteloos is wat ik hier aan het doen ben.” Ik lag al niet ontspannen in de stoel (ik kreeg zelfs de opmerking: “ontspan eens, het lijkt wel alsof we u pijn doen” naar m’n hoofd geslingerd), maar na deze opmerking lag ik helemaal niet meer ontspannen. Ik was bang voor wat hij ging zeggen. Element 35 moest getrokken worden. Schaapachtig vroeg ik of dat echt a la minute moest gebeuren. Ja, dat moest nu gebeuren.
Nu zit ik dus thuis. Met een gaasje in het gat waar vanmorgen nummer 35 nog zat. Zelf staat de kies op 4 meter afstand in een potje op tafel. Zwarte wortel. Ontstoken. Vies. Het is maar een kies. Er zijn dingen in je lichaam die meer onmisbaar zijn, maar ondanks dat het een rot element was, mis ik nummer 35 en zie ik er tegenop het zwarte gat wat hij achterlaat in de spiegel te zien.
Gezondheid gedachten door .
Als dierenarts krijg je vaak de vraag hoe je vlees kan eten terwijl je er eigenlijk bent om dieren beter te maken. Nou is het beter maken van dieren niet de enige taak van dierenartsen. Zo keuren wij bijvoorbeeld ook vlees en spelen we een belangrijke rol in de preventie van zoonosen.
De vraag waarom ik vlees eet, heb ik mezelf ook regelmatig gesteld. Niet omdat ik dierenarts ben, wel omdat vraagtekens zet bij de massaproductie van vlees terwijl het geen dagelijkse behoefte van de mens is. Ook zet ik vraagtekens bij de manier van dieren houden. Binnenkort ga ik barbecueen bij een vriend van me. Hij heeft schapen thuis en laat de lammeren slachten om het vlees vervolgens in zijn vriezer te doen. Daar kan hij een jaar meedoen. Ik heb absoluut geen problemen om zo’n stuk vlees te eten. Ik weet waar het dier vandaan komt en het dier heeft niet verder dan 10 kilometer over deze aardbol gereisd om vlees te worden. Dit in tegenstelling tot de grote hoeveelheden vlees welke dagelijks Europa binnenkomen via de buitengrens inspectiepost waar ik werk. Kip uit Brazilië, rundvlees uit Argentinië, Nieuw Zeeland en Australië, vis uit China en Vietnam…het is een eindeloze stroom.
Al tijden geleden heb ik besloten mijn vleesconsumptie te beperken tot gemiddeld 1-2 keer per week. Ik at vlees voornamelijk buitenshuis. Bij vrienden of in een restaurant. Thuis had ik perioden dat ik wel vlees at, bij voorkeur het heerlijke lamsvlees van de Marokkaanse slager hier in de buurt. Afgelopen week besefte ik echter dat ik al sinds begin dit jaar thuis geen vlees heb klaar gemaakt. Ik stond er verder niet bij stil. Tot vandaag. Ik reed op de afrit van de A27 naar de A28 naast een veewagen vol kalveren. Naast mij stak een kalf zijn grote tong naar buiten en opeens nam ik de beslissing: ik eet geen vlees meer. Ik schrok van mezelf. Geen vlees meer eten? Kan ik dat? Ik ga het gewoon proberen. Niet omdat ik dat kalfje zo schattig vond. Niet omdat ik het zielig vind dat we dieren doden. That’s nature. Wel omdat ik vind dat we doorgedraaid zijn in de vleesproduktie. Een dier is een produkt geworden. Niets meer, niets minder. En daar wil ik niet meer aan meedoen.
Foto's door .
“Wat is het leuk”, zeiden sommige familieleden. En dat was nadat ze alleen nog maar een ritje met de metro van Nesselande naar Blaak hadden gemaakt. Mooi! Dat voorspelde veel goeds, want de rest zou alleen nog maar leuker worden. Natuurlijk moest de kijkkubus bekeken worden. Iedereen kent de kubuswoningen van buiten, maar eigenlijk was nog niemand binnen geweest. Nu dus wel. Ik ben benieuwd naar de foto’s, ik heb de woning nog steeds niet van binnen bewonderd. Van de Kubuswoningen naar de Laurenskerk om vervolgens op de markt een kakivrucht te kopen en met de marktkoopman op de foto te gaan. Helaas hadden wij, als organisatoren, niet gecontroleerd of het wel het seizoen voor kakivruchten was. Niet dus. De groepen hebben hele college’s van de marktkoopmannen gehad over wat een kakivrucht is en in welk seizoen deze beschikbaar zijn. Heel leerzaam.
Via een ijsje bij de IJssalon op de Meent, Coolsingel en de tram over de Erasmusbrug kwamen de groepen op de Kop van Zuid alwaar men al wegwaaiend wat kon eten en drinken. Het was daar koud! Gelukkig maakte het tochtje in de watertaxi naar Leuvehaven het geleden leed weer goed. Vooral mijn nichtje van 2 raakte niet uitgepraat over de golven en de boot. Stralend zat ze in de watertaxi.
Via drie beelden: De Verwoeste Stad van Zadkine, een hond met drol op de Oude Binnenweg en Kabout Buttplug kwamen ze bij tram 4 op het Eendrachtsplein uit. Deze bracht hen naar Delfshaven om te genieten van Libanese mezzes in restaurant de Parel.
Al met al was het een zeer geslaagde dag en geheel tegen mijn gewoonte in lag ik voor middernacht uitgeput in bed. Samen met mijn neef en zijn vrouw heb ik het georganiseerd, maar zonder de rest van de familie was het nooit zo leuk geworden. Thanks!
familie door .
Vandaag was de dag dat mijn collega met zijn zakmes een maagdelijk gaatje in mijn broekriem boorde. Dit terwijl ik mijn broek ophield, aangezien een gaatje in een riem boren terwijl de eigenaar deze nog omheeft behoorlijk lastig is. Het was weer een momentje waarop ik me trots voelde.
Het afvallen gaat goed. Momenteel iets langzamer dan tijdens de eerste vier maanden. Dit heeft te maken met het stellen van prioriteiten. Nog steeds staat een gezond eetpatroon hoog in het vaandel. Echter, zoals ik eerder al schreef, is het terrasjesweer anderhalve maand geleden aangebroken. En dan is het moeilijk het witbiertje of het roseetje te laten staan. Niet omdat ik niet zonder alcohol kan, maar omdat ik echt intens kan genieten van een koud biertje of wijntje op een warme dag. Meer dan van een cola light of een spa blauw. De borrelhapjes laat ik wel staan. Het beeld van vette bitterballen vermengd met rosé klotsend in mijn maag doet me mijn eetlust ontnemen.
Ondanks de terrasjes en gezellige bijeenkomsten de laatste tijd ben ik blij dat ik nog wel afgevallen ben. In kilo’s niet eens zoveel, maar mijn zelfbeeld is wel enorm veranderd gedurende deze tijd. Afgelopen week wees iemand me erop dat je zelfbeeld soms achterblijft bij je ontwikkeling. Zo is het ook bij het afvallen. In gedachten ben ik nog steeds 10kg zwaarder. Tenminste…tot afgelopen week. Het begint langzaam tot me door te dringen dat ik écht minder weeg dan 5 maanden geleden. Ik had via internet een bloesje besteld en toen ik het uit de verpakking haalde, dacht ik: “dat kan ik nóóit aan”. Toch maar geprobeerd en wat bleek: het paste perfect. En vandaag mijn riem dus nog een gaatje strakker. Al het tweede gaatje strakker! Dat is toch zo’n 5 centimeter in omtrek.
Langzaamaan haalt mijn zelfbeeld mijn gewicht in en heb ik zin om te gaan winkelen. Dat stel ik echter nog maar even uit, want als het goed is, is over 3 maanden alles weer te groot!
Eten door .
Naar aanleiding van een logje van vorige week kreeg ik vragen zoals: “gaat het wel goed met je?” uit mijn omgeving. Verbaasd antwoordde ik bevestigend. Natuurlijk zijn de problemen die ik beschrijf realiteit en heb ik er last van. Echter niet continu.
Het grootste deel van mijn leven ben ik blij met mezelf. Ik vind het een pré dat ik zoveel energie en enthousiasme in me heb. Ookal zit ik momenteel uitgekakt op de bank: het weekend was het waard! Vrijdag met twee vrienden naar een optreden van Seven Eleven in Uden geweest, zaterdag richting Leeuwarden om couscous te eten met wat tweeps (vrienden van Twitter) en vervolgens naar Hurdegaryp om een dag met een vriend door te brengen. Met hem kwam ik in Alkmaar op een terras terecht en in Amsterdam bij een Koerdische vereniging alwaar ik een heerlijke maaltijd aangeboden kreeg. Ik heb enorm van dit weekend genoten en moet eigenlijk nu m’n bed induiken. Maar ja..die layout van deze website…daar kan nog wel wat aan verbeterd worden. En ondertussen ben ik een lekker muziekje aan het luisteren. Ach, nog even. Morgen kan ik toch eerst een uurtje in de stoel van de tandarts uitrusten.
Natuurlijk is het soms een beetje veel, maar dan neem ik gewoon een avondje vrij, zoals afgelopen woensdag. Geen computer, geen telefoon. Een hersenloze film en een goed boek waren mijn gezelschap. En mijn bed natuurlijk. Ik lag er zowaar voor elf uur in. Heerlijk uitgerust stond ik donderdag op. Prima toch?
Dus geen zorgen: ik heb het onder controle en ben best blij!
gedachten door .
Vorige week schreef ik nog een log over relativeren. Over het feit dat ik het verdriet van een collega over een vriend groter vond dan mijn verdriet over Bacchus. Hele lieve reakties kreeg ik daarop. Dat verdriet niet met elkaar te vergelijken valt en ieder zijn eigen leed heeft. Dat deed me goed. Het is fijn wanneer je verdriet door anderen onderkend wordt en je steun van de mensen om je heen krijgt. Dit helpt bij de verwerking van verdriet.
Afgelopen week was en is weer een week van vermiste dieren. Afgelopen dinsdag kwam door de autoproblemen laat thuis en zat Pritt niet op me te wachten. Niets om me ongerust over te maken, maar hij doet normaliter zijn naam eer aan en is altijd in de omgeving. Als ik hem roep, komt hij op me af. Dit keer niet. Kan gebeuren. Het is lente en er vliegen veel vogels heen en weer. Voldoende te jagen dus. Na een paar uur was hij nog niet thuis en begon ik me toch ongerust te maken. Op Twitter sprak ik mijn zorgen uit en ik kreeg wederom veel lieve reakties. Laat op de avond nog een rondje gaan lopen en zoeken, zonder resultaat. Omdat ik uit ervaring wist dat de hele nacht zoeken meestal niets oplevert, ben ik gaan slapen. Het was een onrustige nacht. Elke keer wanneer ik het kattenluikje hoorde, schrok ik wakker. Om ongeveer 2 uur was het raak. Het geluid van het kattenluikje en vervolgens een mauw van Pritt. Ik sprong m’n bed uit en ging bij hem kijken. Hij zat onder de modder, keek verdwaasd en trok hij met zijn rechterachterpoot. Gelukkig wilde hij meteen eten en behalve het kreupel lopen, was er niets aan hem te ontdekken. Terwijl ik dit schrijf, ligt hij lekker te pitten op een kattenligzak. Hij loopt nog steeds kreupel. Ik wacht het nog een paar dagen af en dan ga ik eens langs bij een collega in de praktijk. Ik was dolblij dat hij weer terug was en ik niet hetzelfde als vorig jaar met Bacchus hoefde mee te maken.
Dat ik niet de enige ben die zich enorm zorgen maakt wanneer zijn of haar huisdier is verdwenen, bleek afgelopen week op Twitter. Als eerste kwam ik een oproep van @LuukKoelman tegen waarin hij vraagt wie zijn kat in Tilburg is tegengekomen. Sacha is deze week al vier weken vermist. Vervolgens kwam ik gisteravond online om te lezen dat @tom_beek zijn hond, Siem, kwijt is.
De vermissing van Sacha vier weken geleden heb ik niet live meegekregen, die van Siem gisteren en vandaag wel. Ik kan je zeggen dat heel Twitter vol staat met de vraag wie een Mechelse Herder rond heeft zien lopen in omgeving Huizen. Iedereen stuurt de oproep door zodat zoveel mogelijk mensen hem te lezen krijgen. Heel mooi om te zien hoe velen meeleven en meedenken. Nu maar hopen dat zowel Sacha als Siem weer bij hun baasjes terecht komen. Voor vele buitenstaanders zijn het maar een kat en een hond, voor in ieder geval twee mensen zijn het hun grote vrienden.