*eSThER*

In 1996/1997 hield ik mezelf in Australië en Nieuw Zeeland bezig met de vraag: ga ik nog studeren en zo ja: wat ga ik studeren? Ik had er net drie jaar Huishoud- en Consumentenwetenschappen in Wageningen opzitten. Drie erg gezellige jaren waarin ik ook nog wat geleerd heb, maar tijdens welke ik erachter kwam dat de titel “Huishoudmiep”, zoals studenten van deze studie genoemd werden, niet bij me paste. Drie keer de examens van zowel micro- als macro-economie over moeten doen, werkt niet echt stimulerend, noch het bestuderen van de werking van cv-ketels en dweilen. Sociologie, psychologie en voorlichtingskunde vond ik wel leuke vakken. Helaas waren deze vakken niet de hoofdmoot van de studie. Tijd voor verandering dus. Zoals zovelen deden in die tijd een jaartje Australië en Nieuw Zeeland om over de toekomst na te denken. En een avontuur te beleven natuurlijk!

Er waren twee studies waar ik interesse in had: diergeneeskunde en fotografie. Nu niet meer voor te stellen, maar ik weet eigenlijk niet waar dat idee van een opleiding in de fotografie vandaan kwam. Tijdens mijn verblijf in Australië heb ik wel veel gefotografeerd en ik dacht ook altijd na voordat ik een foto nam, maar om nou te zeggen dat ik er goed in was. Mijn keuze is uiteindelijk op Diergeneeskunde gevallen zoals de meeste lezers wel weten. Een erg leuke studie. Vooral het raakvlak tussen mens en dier trekt me. De manier hoe mensen met dieren omgaan (of niet omgaan), de consumptie van dieren en natuurlijk zoönosen.

De camera heb ik nooit kunnen laten liggen en in de afgelopen jaren ben ik me steeds meer bezig gaan houden met fotograferen. Tegenwoordig fotografeer ik veel bewuster dan vroeger. Het is een interessant vakgebied. Spijt heb ik niet dat ik toendertijd niet voor fotografie heb gekozen. Het is nooit te laat je gevoel te volgen. Al een paar jaar denk ik erover een deeltijdstudie fotografie te gaan volgen. Of in ieder geval toelatingsexamen te doen. Begin dit jaar heb ik zelfs op het laatste moment een aanmeldingsformulier opgestuurd en had ik de datum voor het toelatingsexamen al in mijn agenda te staan. Ik had echter geen tijd meer om op zo’n korte termijn een portfolio samen te stellen en de thuisopdracht uit te voeren. Ik besloot het nog even voor me uit te schuiven.

Vandaag heb ik echter besloten daadwerkelijk een serieuze poging te doen om te worden toegelaten. Spannend! Ik houd jullie op de hoogte!

Eind dit jaar reis ik af naar Barcelona om daar kerst en oud&nieuw te vieren. Geheel tegen mijn natuur in bedenk ik nu alvast wat ik daarvoor nodig heb. Ten eerste een ticket. Check! Ten tweede mijn paspoort. Daar loopt het spaak. Geen idee waar dat ding is. In de keukenla is de eerste plek waar ik kijk. Helaas. Tussen mijn administratie? Ik spit een gigantische berg papier door, kom veel nuttige zaken tegen, maar geen paspoort. Misschien in één van de vele tassen die her en der verspreid door mijn appartement zijn opgeslagen. Wederom geen succes. In het kastje met fotografiespullen? Niet logisch, maar je weet het nooit. weer geen succes. Systematisch –kuch- doorzoek ik mijn gehele woning. Ik kom wederom veel interessants tegen, maar nog steeds geen paspoort.

Deze situatie doet me denken aan een gebeurtenis tijdens één van de vakanties als kind. Mijn ouders herinneren zich deze situatie niet meer, maar ik herinner me deze blonde actie als de dag van gisteren. De setting: een bungalowpark in Drenthe. We hadden fietsen mee. Natuurlijk hoefden we deze niet op slot te zetten bij het huisje, want wie steelt er in de jaren ’80 nou een kinderfiets bij een vakantiehuisje in Drenthe? Toch vond ik dat de fiets op slot moest. Mijn ouders waren bang dat ik het sleuteltje kwijt zou raken, maar ik was eigenwijs en meldde dat ik deze wel goed zou verstoppen. En dat deed ik. De volgende dag wilde ik op de fiets naar het zwembad en ik weet niet waarom, maar ik pakte mijn fiets nog voordat ik mijn zwemspullen had gepakt. Tot mijn verbazing stond de fiets op slot. O ja, dat had ik gisteren zelf gedaan. Maar waar had ik dat sleuteltje nou verstopt? Ik kon het me echt niet meer herinneren. Jas- en broekzakken werden doorzocht. De slaapkamer werd binnenstebuiten gekeerd. Geen fietssleutel. In die tijd had ik nog geen zware sloten op mijn fiets zitten, dus mijn vader had het slot binnen no-time opengebroken en ik kon weer fietsen. Op naar het zwembad! Nog even mijn zwemspullen verzamelen. Badpak, slippers, handdoek. Wat schetste mijn verbazing toen ik mijn badpak uit de kast trok? Het fietssleuteltje vloog door de lucht en belandde voor mijn voeten. Een geniale opbergplek: bij mijn badpak. De logica was duidelijk: om te gaan zwemmen, had ik mijn badpak nodig. Ik zou deze als eerste uit de kast pakken en meteen mijn fietssleutel zien waarmee ik de fiets van het slot kon halen. Briljante redenering.

Zo is het vast ook met mijn paspoort gegaan. Ik kan me namelijk nog herinneren dat ik enkele weken geleden met mijn paspoort in de hand in de woonkamer stond en vond dat ik hem goed moest opbergen. Ik herinner me ook dat ik hier goed over heb nagedacht. Helaas kan ik mijn eigen logica niet meer terughalen. Hoe hard ik het ook probeer. Ik hoop dat het paspoort vanzelf komt bovendrijven. Zo niet dan zal ik aangifte moeten doen en een nieuw paspoort moeten aanvragen. Waarschijnlijk vind ik hem dan terug bij het pakken van mijn spullen voor Barcelona. Misschien moet ik nu maar vast gaan pakken. Je weet nooit of mijn paspoort opeens uit mijn bikini tevoorschijn komt.

Sinds ongeveer 5 weken heb ik een nieuwe vriendin. In principe spreek ik drie keer per week met haar af, maar de frequentie varieert tussen 2 en 4 keer per week. Het contact is dus wat onregelmatig, maar daardoor niet minder intensief. Ze sleept me door moeilijke tijden heen, motiveert me, is fier op me en geeft me een schop onder m’n kont als ik aan het inkakken ben. Ze zorgt ervoor dat ik me goed voel. Trots ben op mezelf.

Haar naam. Evy.

Ik heb Evy via @an_tje ontmoet. Zij vertelde me enthousiast over haar relatie met Evy en wat het haar opleverde: vermoeidheid en spierpijn, maar ook conditie, zelfvertrouwen en een gezonder lichaam. Na dit verhaal heb ik meteen contact gezocht met Evy.

De vriendschap met Evy beperkt zich tot één aktiviteit: hardlopen. Niet dat zij ook maar één stap verzet. Nee, ik doe al het werk. Ik puf, ik zweet, ik strompel. Evy zorgt slechts voor de muziek en zegt wanneer ik mag gaan wandelen en wanneer ik moet rennen. Af en toe roept ze dat ik goed bezig ben. Vaak precies op het moment dat ik ten gevolge van vermoeidheid over mijn eigen voeten struikel. Samen hopen we het binnen 27 lessen voor elkaar te krijgen dat ik een half uur achter elkaar kan hardlopen. Vandaag was les 15 aan de beurt. Voor het eerst in mijn leven liep ik 7 minuten achter elkaar hard. En dat nadat ik binnen deze les al een keer 2, 4, 5 en 6 minuten liep, telkens met 2 minuten pauze tussendoor.

Ik had nooit gedacht een vrouw te daten, maar Evy mag blijven. Evy zorgt ervoor dat ik mijn grenzen verleg. Ze maakt dat ik weer leef. Ik houd van Evy.

Dinsdag 15 juli 1986

Esther

Blijkbaar heeft Artis weinig indruk op me gemaakt. Alle dieren die er te zien zijn, beschrijf ik niet. Patat, zwemmen en hoofdpijn waren belangrijker dan de inhoud van de dierentuin. Hoofdpijn had ik trouwens vaak in die tijd. Een reden om een keer naar de oogarts te gaan alwaar ik een bril aangemeten kreeg. Ik herinner me niet meer wanneer dat exact was. In mijn dagboek kom ik hier ook geen informatie over tegen. Vreemd. Ik schrijf wel om de dag dat ik hoofdpijn heb, maar wanneer dit probleem opgelost is, schrijf ik dat niet. Ik krijg het idee dat ik op elfjarige leeftijd in mijn dagboek schreef, gewoon omdat ik een dagboek in bezit had en je daar in hoorde te schrijven. Een paar feitjes van de dag, een registratie van wat ik deed. Leuk om te weten dat we naar Artis zijn geweest, jammer dat ik me niets meer van die dag kan herinneren. Waarschijnlijk waren deze herinneringen wel naar boven gekomen als ik uitgebreider had geschreven. Dan maar nieuwe Artis-herinneringen maken. Wie gaat er mee?

Zaterdag 5 juli 1986

Veel liefs Esther

Dit is de eerst bladzijde in mijn eerste dagboek welke ik op elfjarige leeftijd als kadootje voor mijn rapport kreeg. Het is zo’n dagboek met een slotje. Je weet wel, zo’n slotje wat je met een paperclip ook wel openkrijgt.

Afgelopen woensdagavond hebben broers, zussen en aanhang de berging en vliering in het ouderlijk huis opgeruimd. Jaren en jaren van oude meuk stond daar opgeslagen: van jaargangen Donald Ducks (die zijn nog in de aanbieding) tot aangevroten knuffelbeesten. Van oude VHS-banden (die ik graag wil digitaliseren) tot een vogelkooi. En een paar dagboeken. Trouw heb ik niet geschreven. Een half dagboek op elfjarige leeftijd, een schrift als twaalfjarige en drie schriften van 1991 t/m 1993 (16 t/m 18 jaar) geschreven met grote tussenpozen.

De komende tijd dus af en toe een blik in de gedachtenwereld van Esther als tiener. Ik hoop dat jullie er net zo van zullen genieten als ik toen ik ze doorlas.

Koeien, gewassen, kaas, winkel, restaurant, camping…en dat allemaal op één terrein waar ik mijn weekend afgelopen week heb doorgebracht. Ik was maar 2 nachten weg uit het drukke, en volgens vriendin E., naar uitlaatgassen stinkende Rotterdam, maar het lijkt alsof ik een hele week ben geweest.

Zaterdagochtend vertrokken we richting het altijd zonnige Zeeland om te gaan camperen bij Ter Linde in Oostkappelle.

Ter Linde is samen met de Wilhelminahoeve onderdeel van Loverendale. Het zijn biologisch-dynamische bedrijven. Toen ik zaterdagavond bij de koeien ging kijken, zag ik inderdaad verschillen met gangbare bedrijven: de koeien waren niet onthoornd, leefden in een potstal en er stond een stier op stal. Naast deze verschillen, zijn er verschillen die je niet direct ziet. Zo worden de koeien voor 80% met voer van het eigen bedrijf en 100% biologisch gevoerd. Het gebruikte stro is 100% biologisch. Er dient daglicht (minimaal 25 lux) de stal binnen te komen. Kalveren dienen de eerste drie maanden van hun leven verse, bedrijfseigen melk. Daarnaast worden er verschillende preparaten gebruikt om de vitaliteit van de bodem en gewassen te ondersteunen. Over dit laatste praatten we gisteren voor vertrek nog even met Martine die de camping beheert. Zij vertelde enthousiast over het maken van de preparaten. Zelf las ik vervolgens thuis wat meer over de achtergrond van de preparaten. Ik was blij te lezen dat het geen vervanging voor goed management is, maar een extra ritueel om het goede management te versterken. Ik zeg blij, omdat dit gebruik van preparaten ver van mijn bed staat en ik me niet kan voorstellen dat zeer verdunde oplossingen van bepaalde producten invloed hebben op de aarde. Martine vertelde dat er in Duitsland een groot vergelijkend onderzoek gedaan wordt naar de verschillen in opbrengst en kwaliteit van gangbare, biologische en biologisch-dynamische producten. Ik ben wel nieuwsgierig naar dit onderzoek. Eens kijken of ik informatie hierover kan vinden.

Terug naar de camping. Die kan ik iedereen aanraden! De camping ligt een paar kilometer van het dorp Oostkappelle en bijbehorend strand. Daarnaast ben je binnen no-time (met de auto) in Middelburg. Dat hebben we helaas zondagavond ervaren. We wilden in het biologische restaurant van Ter Linde gaan eten, maar hadden er niet aan gedacht te reserveren met als gevolg dat we niet meer bij het buffet konden aanschuiven. Erg jammer, want we verheugden ons er enorm op. Op naar Middelburg dan maar. Daar hebben we lekker gegeten, maar vast niet zo lekker als in het restaurant van Ter Linde had gekund. De gemiste maaltijd is een goede reden om volgend jaar terug te komen. Naast de relaxte camping, het winkeltje met biologische producten, de koeien, de kittens, de rustige omgeving en het strand natuurlijk!

Bach, Mozart, twee zoons die over hun herinneringen aan hun vader vertelden, zonnebloemen. Een ingetogen, rustige dienst. De begrafenis van de (schoon)vader van vrienden van me. Ik kende hem nauwelijks. Eigenlijk had ik hem alleen op de bruiloft van deze vrienden ontmoet waar ik de foto’s maakte. Vandaag had ik het idee dat ik hem beter leerde kennen. Na zijn dood. Door de muziek en door de woorden die werden gezegd. Dit maakte dat ik over mijn eigen uitvaart ging nadenken. Niet dat ik denk dat deze op korte termijn plaats gaat vinden. Ik wil doorleven, meer tijd doorbrengen met familie en vrienden, nieuwe mensen en plekken op deze wereld ontdekken, schoonheid aanschouwen, blij zijn. Eigenlijk maakt het me niet zoveel uit hoe men afscheid van me neemt aangezien ik er alleen maar fysiek bij ben (tenminste…daar ga ik nu van uit), maar mocht ik toch iets kunnen waarnemen vanuit het hiernamaals, dan wil ik een feestje zien. Een uitvaart aan het einde van de dag. Geen koffie en broodjes. Nee, flessen wijn en tapas in een nabijgelegen café. Wereldmuziek. Dansje. Gezelligheid. Familie, vrienden en vage kenissen. Lijkt me leuk. Ik hoop dat het nog even duurt en tot die tijd ben ik blij mijn leven met jullie te delen.

Vrienden verbazen zich wel eens over mijn volle weekenden. Ook als ik een heel weekend vrij heb “gepland”, raakt deze vol. Heerlijk. Moe zijn kan altijd nog. Daarvoor bestaan zogenaamde “oplaadmomenten” zoals een dagje sauna, een doordeweeks avondje met een boek of weekendje kamperen bij het strand.

Vandaag begon mijn weekend wat vol zit met de meest uiteenlopende ontmoetingen. Het was de beurt aan @piependeelsje, @shesheshe en @wendelien. Alledrie had ik ze al een keer ontmoet, maar nog niet in deze formatie. Morgen is de beurt aan een vriendin die ik al vanaf de middelbare school ken en waarmee ik nog enkele jaren in Wageningen heb gestudeerd en gefeest. Het weekend sluit ik zondag af met een barbecue bij een collega reservist specifieke deskundigheid, samen met 3 andere collega’s. Bij deze laatste ontmoeting loopt de leeftijd uiteen van 33 (moi) tot 61.

Vooral bij de ontmoeting van vandaag en die van zondag zijn de achtergronden van de aanwezigen zeer divers. Daar zat ik me vanavond (weer) over te verwonderen. Vier vrouwen die elkaar via internet kennen en vanaf de eerste minuut zitten te praten alsof ze elkaar al jaren kennen. Zondag vier mensen die elkaar tijdens een opleiding bij defensie hebben leren kennen. Mensen die ik waarschijnlijk nooit zou hebben gesproken ware het niet dat we samen in de vrieskou wacht hebben gelopen, buiten hebben geslapen, rollenspellen hebben gespeeld en al het andere wat je op een officiersopleiding doet.

Tijdens zo’n weekend geniet ik. Ik geniet van de verhalen van nieuwe en oude vrienden. Verhalen van mensen die in hun dagelijks leven een heel ander leven leiden dan ik. Ander werk, kinderen, getrouwd, gescheiden, andere interesses. Ook geniet ik van de vertrouwdheid van een lange vriendschap. Iemand die je door en door kent en waarmee je in stilte een kopje thee op het balkon drinken. Ik ga morgen mijn fijne weekend dus voortzetten en wens jullie ook allemaal een goed weekend!

Van mijn loopbaancoach kreeg ik twee weken geleden een leeg vel papier met de opdracht hier mijn verlanglijstje voor de toekomst op te schrijven. Het vel is nog steeds leeg. De reden dat dit nog steeds leeg is, is onder andere een gesprek wat ik een paar weken geleden met een vriend had. Kort door de bocht genomen, ging dit over het feit dat mensen vooral in het verleden en de toekomst leven en het nu vergeten. Hij raadde me het boek “De kracht van het Nu” van Eckhart Tolle aan. Ik ben begonnen met lezen in dit boek, maar nog niet heel ver gekomen. Dit spreekt me in ieder geval al aan:

Verleden en toekomst lijken voor de mens werkelijk te bestaan, maar kunnen nader beschouwd opgevat worden als een soort droom. Een droom van gedachten, mentale beelden en emoties van iets wat in werkelijkheid helemaal niet (meer) bestaat.

Ik geloof niet dat je je helemaal niet met het verleden of de toekomst bezig hoeft te houden, maar ik geloof wel dat de mens meer met het heden bezig zou moeten zijn. Je leeft nu. Niet gisteren en ook niet morgen.

Het vel papier is dus nog leeg. Op dit moment is zo’n lijst met wensen en verlangens voor de toekomst niet wat ik nodig heb. Natuurlijk zitten deze wel in m’n hoofd, maar wat is het nut ze zwart op wit te zetten? Wat als ik die “doelen” niet haal? Raak ik dan gefrustreerd? Waarschijnlijk niet. Zou ik op dit moment anders leven dan dat ik doe? Ook dat waarschijnlijk niet. Gelukkig kreeg ik vanavond tijdens het loopbaancoachingsgesprek ook de opdracht op te schrijven waar ik op dít moment blij mee ben:

En van welke dingen word jij blij op dit moment?

Nummer 35. Al jaren goed voor ellende. Het begon in 2004 met een zwelling van mijn kaak. Af en toe pijn. Verder niets. Op naar de tandarts. Er bleek een ontsteking bij de wortelpunt van nummer 35 te zitten. Tijd voor een wortelkanaalbehandeling. Echter ben ik gezegend met kieswortels die alle kanten uitzwaaien in de meest vreemde bochten. Mijn tandarts wilde er zelf dus niet aan beginnen. Ik werd doorverwezen naar een endodontoloog. Blijkbaar zijn endodontologen niet dik gezaaid in Nederland en ik moest een behoorlijke tijd wachten én ervoor naar Amstelveen afreizen vanuit Utrecht. Ongeveer anderhalf uur heb ik in de stoel van de endodontoloog moeten liggen. De premie voor mijn uitgebreide tandartsverzekering was in ieder geval niet voor niets betaald. En die van mijn lezers ook niet.

Na de wortelkanaalbehandeling duurde het nog maanden voordat de zwelling in mijn kaak verdwenen was. Mijn vorige tandarts heeft nooit meer met een woord gerept over nummer 35. En ik dacht dat alles ok was met deze kies. Tot een paar weken geleden. Vanwege een wortelkanaalbehandeling van nummer 36 maakte mijn nieuwe tandarts een röntgenfoto. Bij de beoordeling van nummer 36 werd hij danig afgeleid door zwarte vlekken om de wortel van nummer 35. Een apexresectie stond op zijn verlanglijstje. Ik kreeg een verwijsbrief naar de kaakchirurg.

Met een klein beetje moed en Metallica schallend uit mijn oordopjes fietste ik vanmorgen naar het ziekenhuis. In de wachtkamer werd ik toch wel een beetje zenuwachtig. Nog zenuwachtiger werd ik toen de kaakchirurg de gemaakte röntgenfoto met me ging bespreken. Er zat inderdaad een ontsteking, maar hij zag ook een zwart lijntje verticaal door de wortel heengaan. Dit kon betekenen dat de wortel gebroken was en dat hij de kies zou moeten trekken. Kies TREKKEN? Daar had ik me niet op voorbereid. Natuurlijk is het onzin, maar ik associeer gaten in het gebit met ongezondheid en oude mensen. Niet met een vrouw in de bloei van haar leven. Ik. Met gekruisde vingers ging ik in de stoel liggen. De kaakchirurg ging aan het boren, beitelen en weet ik veel wat nog meer. Tijdens het wegschrapen van de ontsteking stopte hij opeens en zei: “Ik geloof dat het behoorlijk nutteloos is wat ik hier aan het doen ben.” Ik lag al niet ontspannen in de stoel (ik kreeg zelfs de opmerking: “ontspan eens, het lijkt wel alsof we u pijn doen” naar m’n hoofd geslingerd), maar na deze opmerking lag ik helemaal niet meer ontspannen. Ik was bang voor wat hij ging zeggen. Element 35 moest getrokken worden. Schaapachtig vroeg ik of dat echt a la minute moest gebeuren. Ja, dat moest nu gebeuren.

Nu zit ik dus thuis. Met een gaasje in het gat waar vanmorgen nummer 35 nog zat. Zelf staat de kies op 4 meter afstand in een potje op tafel. Zwarte wortel. Ontstoken. Vies. Het is maar een kies. Er zijn dingen in je lichaam die meer onmisbaar zijn, maar ondanks dat het een rot element was, mis ik nummer 35 en zie ik er tegenop het zwarte gat wat hij achterlaat in de spiegel te zien.