Eind dit jaar reis ik af naar Barcelona om daar kerst en oud&nieuw te vieren. Geheel tegen mijn natuur in bedenk ik nu alvast wat ik daarvoor nodig heb. Ten eerste een ticket. Check! Ten tweede mijn paspoort. Daar loopt het spaak. Geen idee waar dat ding is. In de keukenla is de eerste plek waar ik kijk. Helaas. Tussen mijn administratie? Ik spit een gigantische berg papier door, kom veel nuttige zaken tegen, maar geen paspoort. Misschien in één van de vele tassen die her en der verspreid door mijn appartement zijn opgeslagen. Wederom geen succes. In het kastje met fotografiespullen? Niet logisch, maar je weet het nooit. weer geen succes. Systematisch –kuch- doorzoek ik mijn gehele woning. Ik kom wederom veel interessants tegen, maar nog steeds geen paspoort.

Deze situatie doet me denken aan een gebeurtenis tijdens één van de vakanties als kind. Mijn ouders herinneren zich deze situatie niet meer, maar ik herinner me deze blonde actie als de dag van gisteren. De setting: een bungalowpark in Drenthe. We hadden fietsen mee. Natuurlijk hoefden we deze niet op slot te zetten bij het huisje, want wie steelt er in de jaren ’80 nou een kinderfiets bij een vakantiehuisje in Drenthe? Toch vond ik dat de fiets op slot moest. Mijn ouders waren bang dat ik het sleuteltje kwijt zou raken, maar ik was eigenwijs en meldde dat ik deze wel goed zou verstoppen. En dat deed ik. De volgende dag wilde ik op de fiets naar het zwembad en ik weet niet waarom, maar ik pakte mijn fiets nog voordat ik mijn zwemspullen had gepakt. Tot mijn verbazing stond de fiets op slot. O ja, dat had ik gisteren zelf gedaan. Maar waar had ik dat sleuteltje nou verstopt? Ik kon het me echt niet meer herinneren. Jas- en broekzakken werden doorzocht. De slaapkamer werd binnenstebuiten gekeerd. Geen fietssleutel. In die tijd had ik nog geen zware sloten op mijn fiets zitten, dus mijn vader had het slot binnen no-time opengebroken en ik kon weer fietsen. Op naar het zwembad! Nog even mijn zwemspullen verzamelen. Badpak, slippers, handdoek. Wat schetste mijn verbazing toen ik mijn badpak uit de kast trok? Het fietssleuteltje vloog door de lucht en belandde voor mijn voeten. Een geniale opbergplek: bij mijn badpak. De logica was duidelijk: om te gaan zwemmen, had ik mijn badpak nodig. Ik zou deze als eerste uit de kast pakken en meteen mijn fietssleutel zien waarmee ik de fiets van het slot kon halen. Briljante redenering.

Zo is het vast ook met mijn paspoort gegaan. Ik kan me namelijk nog herinneren dat ik enkele weken geleden met mijn paspoort in de hand in de woonkamer stond en vond dat ik hem goed moest opbergen. Ik herinner me ook dat ik hier goed over heb nagedacht. Helaas kan ik mijn eigen logica niet meer terughalen. Hoe hard ik het ook probeer. Ik hoop dat het paspoort vanzelf komt bovendrijven. Zo niet dan zal ik aangifte moeten doen en een nieuw paspoort moeten aanvragen. Waarschijnlijk vind ik hem dan terug bij het pakken van mijn spullen voor Barcelona. Misschien moet ik nu maar vast gaan pakken. Je weet nooit of mijn paspoort opeens uit mijn bikini tevoorschijn komt.